Kształt — squircle

Kształt ma swój ton, tak jak tekst. Squircle Refindi „mówi” tym samym głosem, który opisują osobowość marki i ton i język. To jest miękka precyzja: forma łagodna w odbiorze, ale wyliczona, powtarzalna i bez przypadkowych odstępstw.

Squircle łączy dwie figury z identyfikacji. Okrąg pochodzi z pętli sygnetu, a kwadrat z siatki i porządku układu. Logotyp ma podobną zasadę: zaokrąglone narożniki liter nawiązują do pętli znaku.

Jak czytamy trzy formy narożnika (interpretacja robocza, propozycja 2026):

Superelipsa (1818). Francuski matematyk Gabriel Lamé opisał rodzinę krzywych |x/a|ⁿ + |y/b|ⁿ = 1, dziś nazywanych krzywymi Laméga. Wykładnik n płynnie zmienia kształt. Przy n = 2 powstaje elipsa (przy a = b okrąg), a im większe n, tym bliżej prostokąta. Wartości pośrednie dają formy „między kołem a kwadratem”.

Piet Hein i Sztokholm (lata 60.). Duński poeta, matematyk i projektant Piet Hein nazwał tę krzywą superelipsą i spopularyzował ją w projektowaniu. Zaproponował ją m.in. jako kształt placu i ronda Sergels torg w centrum Sztokholmu (n = 2,5). Szerzej opisał to Martin Gardner w „Scientific American” w 1965 roku.

Ciągłe narożniki w urządzeniach (2013). W iOS 7 Apple przeszło na ikony aplikacji z narożnikami o ciągłej krzywiźnie. Ich krawędź łagodnie przechodzi w łuk, nie zaczyna się od niego nagle. Od tego czasu projektanci nazywają taki kształt potocznie „squircle”.

Corner smoothing w Figmie. Figma dodała do narożników parametr wygładzenia od 0 do 100%. Przy 0% narożnik jest zwykłym łukiem koła, a znacznik „iOS” na suwaku stoi przy 60%. Kształt z Figmy nie jest dokładną superelipsą. To złożenie krzywych Béziera (i krótkiego łuku), które daje ten sam efekt ciągłej krzywizny.

Refindi dziś. Witryna rysuje narożniki biblioteką figma-squircle z wygładzeniem 1, czyli 100% w Figmie, mocniej niż preset iOS. Duże sekcje korzystają z nowej własności CSS corner-shape: squircle tam, gdzie przeglądarka ją obsługuje.

Ludzie wolą krzywizny. W badaniu Bar i Neta (2006, Psychological Science) uczestnicy oceniali pary przedmiotów różniące się tylko konturem. Wersje z zaokrąglonym konturem częściej się podobały niż wersje z ostrymi kątami. Autorzy stawiają hipotezę, że ostre kąty są odbierane jako sygnał potencjalnego zagrożenia. W kolejnym badaniu (2007, Neuropsychologia) przedmioty o ostrych konturach silniej aktywowały ciało migdałowate, czyli strukturę mózgu związaną m.in. z wykrywaniem zagrożeń. Podobny efekt opisano w architekturze: wnętrza o krzywoliniowym konturze były oceniane jako piękniejsze (Vartanian i in., 2013, PNAS).

Ciągłość krzywizny. Łuk koła styka się z prostą tak, że kierunek krawędzi się zgadza, ale krzywizna skacze od zera do 1/R (ciągłość G1). Squircle zwiększa krzywiznę stopniowo od zera (G2). W praktyce projektowej, np. przy powierzchniach karoserii, wiadomo, że taki skok widać jako „załamanie” odbicia lub krawędzi. Przy dużych promieniach łuk wygląda przez to na doklejony do prostej, a squircle na jedną, ciągłą formę.

Jak to działa podprogowo. Odbiorca nie analizuje narożników, ale czuje różnicę. Kształt bez załamań nie zatrzymuje wzroku na krawędziach, więc uwaga zostaje przy treści. Całość odbiera jako spokojną i dopracowaną, co wspiera to, co mówimy słowami.

To są ogólne wnioski z literatury i praktyki projektowej, a nie wyniki badania marki Refindi. Efekty zależą od kontekstu, kultury i doświadczenia odbiorcy. Ilustracja „mapy uwagi” obok jest schematem, a nie pomiarem.

Squircle pojawia się wszędzie tam, gdzie marka ma powierzchnię z narożnikiem:

• karty i kafle — treść, kroki procesu, segmenty, role;
• panele i sekcje — duże banery, sekcje hero, ciemne panele akcentowe;
• pola i paski — wyszukiwarka, popovery;
• pigułki — przyciski i statusy (skrajny przypadek: promień równy połowie wysokości);
• ikona aplikacji — sygnet na kafelku; ostateczną maskę ikony nakłada system operacyjny.

Skala promieni, reguła zagnieżdżenia i budowa obrysu są opisane w Interfejsy → Powierzchnie i squircle, a ramki w kompozycjach w Kompozycja → Ramki i narożniki.

Brandbook 2025 podaje dla druku promienie ramek 4 mm (A5 i mniejsze) i 6 mm (A4 i większe). Nie rozstrzyga jednak formy narożnika. Do decyzji właściciela marki zostaje, czy w druku rysować squircle jak w mediach cyfrowych, czy zwykły łuk.

Squircle można narysować w pliku do druku (Figma, Illustrator) i wyciąć wykrojnikiem. Zaokrąglarki introligatorskie, np. do rogów notesu, wycinają jednak łuk koła. Do czasu decyzji w materiałach cyfrowych obowiązuje squircle, a w druku promienie 4 / 6 mm.